موسى ( ع ) به خضر عرض كرد : ( اگر از اين پس از تو چيزى پرسيدم ، ديگر با من مصاحبت نكن [ 1 ] ) و در واقع خود موسى حكم مفارقت را امضاء كرده بود . در ادامه مىگويد : موسى ( ع ) هفتاد مرد از قوم خود را انتخاب كرد تا به ميقات پروردگار ببرد ، امّا آنها با شنيدن كلام الهى قانع نشدند و از حدّ تجاوز كردند و گفتند : ما به تو ايمان نمىآوريم ، تا وقتى كه آشكارا خدا را ببينيم [ 2 ] ) پس صاعقه‌اى نازل شد و آنها بواسطهء اين تجاوز و ستم هلاك شدند ، در حالى كه اگر خداوند آنها را انتخاب كرده بود آنها را مصون و معصوم از تجاوز و ستم مىنمود ، بلكه موسى آنها را برگزيد ، حال كه موسى ( ع ) پيامبر خدا با همهء فضل و جايگاه بلندش صلاحيّت برگزيدن افراد صالح را نداشت ، چگونه امّت صلاحيّت دارند كه امام را با آراء خود انتخاب كنند و احكام شرعى را با عقل ناقص و آراء گوناگون و مقاصد و خواسته‌هاى مختلف متفاوت خود قياس و استنباط نمايند ؟ ! منزّه است خداوند از اينكه اختيار رهبر و امام الهى را به اختيار آنها واگذارد و به آن رضايت دهد ، همه كارهاى امير المؤمنين و ائمه عليهم السلام در مثل مانند كارهاى خضر ( ع ) است و حكمت و مصلحتى در آنها نهفته است كه جهل مردم و عقل ناقصشان توان درك آن را ندارد . در همان كتاب از ( عبايه اسدى ) نقل مىكند : عبد اللَّه بن عباس در كنار چاه زمزم براى مردم صحبت مىكرد ، وقتى كه از صحبت فارغ شد ، مردى به نزد او آمد و بر او سلام كرد و گفت : اى عبد اللَّه ، من مردى از اهل شام هستم كه آمده‌ام مسأله‌اى را كه برايم ايجاد شد ، سؤال كنم ، من آمده‌ام تا بپرسم : آيا كسانى كه با على بن ابى طالب جنگ كردند از اهل توحيد نبوده و نماز و حج و روزه و زكات بجا نياورده بودند ؟ عبد اللَّه گفت : مادرت به عزايت بنشيند ، از چيزى بپرس كه به كار تو مىآيد و چيزى را كه فايده‌اى برايت ندارد رها كن ، آن مرد گفت : من نيامده‌ام كه از مسائل حج و عمره از تو سؤال كنم ، آمده‌ام امر على بن ابى طالب و اعمال او را برايم شرح دهى ، عبد اللَّه گفت : واى بر تو ، علم همه عالميان تحمّل و ظرفيّت درك اعمال او را ندارد ، مثل على بن ابى طالب ( ع ) در اين امّت مانند مثل موسى و آن دانشمند ( خضر ) است .

--> [ 1 ] سوره كهف ، آيه 76 . [ 2 ] سوره بقره ، آيه 55 .